ฝนยามค่ำคืนตกลงมาเบา ๆในคืนนั้น กระทบกระจกหน้าต่างของอพาร์ตเมนต์ขนาดกะทัดรัดบนชั้นแปด กลิ่นกาแฟที่ไม่อุ่นเหมือนเดิมผสมปนกับความเงียบเหงาที่อาศัยอยู่ในห้องนี้มานานเกินไป ราเนียยืนหันหลังให้หน้าต่าง สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวหลวม—ใหญ่เกินตัวโดยตั้งใจ เพื่อปลอบโยนตัวเอง เสียงเคาะประตูปลุกความรู้สึกที่หลับใหลกว่าปกติ ชื่อของเขา ชื่อนั้นมักจะมาพร้อมกับความทรงจำที่ยังคงค้างคาอย่างแท้จริง ห้าปีแห่งการจากลา โดยปราศจากคำตอบ ไร้จุดจบที่สวยงาม และตอนนี้เขายืนอยู่ตรงธรณีประตู porn ดูนิ่งสงขึ้น—แต่สายตานั้นยังคงเต็มไปด้วยความหมายเดิม “ผมแค่อยากพบคุณ” อาร์กาพูดด้วยเสียงต่ำ ราเนียพยักหน้าเงียบ ๆ หลีกทางให้เขา ทั้งสองนั่งเผชิญหน้ากัน ระยะห่างระหว่างพวกเขาหนักอึ้งยิ่งกว่าความเงียบ ทุกการเคลื่อนไหวเล็กน้อย—ท่าทางเงียบงันของอาร์กา การเม้มปากของราเนีย—ล้วนซ่อนเร้นความตึงเครียดที่ไม่อาจเอื้อนเอ่ย